öncesi de vardı, hatırlamaz insan. ne acaip şey nisyan? ona sorulmadan
bu dünyaya gelir, ilk yaptığı feryat figan! çünkü bu dünyaya gelmek en büyük
cezadır ve avazın çıktığı kadar ağlatır. böylece ilk nefesini alır, sonra yer,
içer insan. yaşamak için. ölüme direnmek, ölümü ertelemek için. her nefeste
ölüme bir yudum daha bir lokma daha yaklaştığını bilmeden, yok yok bilmemek ne
mümkün ama bilmezden gelerek, düşünmemeye çalışarak..
unutmak gerek! öleceğini!! unutmak gerek sana acı veren her şeyi!
uyuşmak gerek. uyumak, uyuyabilmek ne mümkün de sızmak gerek yaşamak dediğin
acıya katlanabilmek için.
biliyorum lan her nefeste, her yudumda yavaş yavaş ölüyorum !
onun için zehirliyorum zihnimi, bedenimi, nefesimi, çekiyorum içime, döküyorum içime içime, korktuğumdan, kaçtığımdan değil be; hem yaşamaya hem ölüme küstahça gülümsüyorum…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder