o kadar yalnızım, o kadar çirkin hemen her şey etrafımda.? kısacık seni görsem, su gibi arı güzelliğinde arınsam, temizlensem, kaçak kaçak bir bakışınla ben de kendimi güzel görsem…
diye aradım durdum. bulamadım.
bulmamalı, aramamalıyım belki,
seni dünyanın bütün çirkinliklerinden koruyamam da kendimden bari korumalıyım
belki de ?
ne güzel şey be hayalin bile??
yazdım yazdım sildim. otuz yıldan fazladır yazarım, söylerim, kelimelerle iyidir aram, derdimi dökerim, eviririm, çeviririm kafiyeleri.. ama şimdi benim sana söyleyebileceğim hiç bir şey yok. yanına gelemedim. arayamadım. bağışla korkaklığımı, acizliğimi diyeceğim ama şimdi ne denebilir ki sana? sabır mı dileyeyim ben sana? bunun sabrı mı olur?. başın sağ olsun mu diyeceğim? sağ olmaktan büyük eziyet mi var şimdi sana? hiç kimse böyle bir acı ile yaşamamalı. gülümserken yakalıyorum kendimi gün içinde, utanıyorum. bi lokma atacağım ağzıma.. bi yumruk boğazımda.. bi çocuk görüyorum sokakta, burnunun direği sızlamak benzetme değilmiş be öyle acıyor ki gözlerinden boşalıveriyor. sonra utanıyorum sanki benim üzülmeye hiç hakkım yok, saygısızlık, terbiyesizlik gibi geliyor seni düşününce. ne kadar üzgün, ne kadar çaresiz kaldığımı söylemek bile ayıp sanki. adaletini hiç anlamadığım tanrı keşke benim ne kadar sabrım, gücüm varsa sana verse.. onunla da kavgalıyız ne zamandır?..
kocaman kahkahaların geliyor gözüm önüne.. kapatıyorum gözlerimi. haddimi aştım zaten ser-boş iken affet, susuyorum…
yağsan keşke! bir tek
benim üzerime. sırılsıklam olsam, kimse bilmese. kışın ortasında hem,
yanacağımı bile bile.. yağ sen ! gizli
gizli….
menekşeler kokmaz
biliyorum.
hiç okumadığım
ahmedarif’in sözlerini yazarken, ya da 5bin yıl önce egede bi delinin
şiirlerini tekrarlarken, 10bin yıl önce asyada bi şamanın rüyasını görüyorum, sonra hiç dinlemediğim türküleri söylerken buluveriyorum
kendimi..
ne şimdiden, ne
gelecekten, lan hangi geçmişten,.. ve ne de “ben” den bahsetmek şimdi?
ahmaklık!
bu çağın peygamberi yok çünkü olamaz. KONUŞMUYORSUN ARTIK BİZİMLE. biliyorsun göndersen de görevlendirsen de, bırak iman etmeyi, peşine düşmeyi, can vermeyi; dönüp kimse bakmaz. yokluk zamanlarını aşan insan türü bokluk zamanlarına ulaşacağını bilse yine aynı yoldan mı giderdi? most probabably evet. iyi de niye? hamurunu çamurunu neyden kardın da bu yaratık böyle? hikmetinden sual olunmaz? oh ne âlâ!! e aşığa da kelepçe vurulmaz. ben soruyorum ya hu?? bir ve bütün olan senken, bütün güç sende iken.. nasıl izin verdin bu çirkinliğe? NEDEN??
