Gülüşün, bakışın kıskanmasınlar
ama öyyle özlüyorum sesini? (nefesini yazmaya cesaretim yok) sıradan bir
kelime, en basit cümle senin sesinde bambaşka çınlıyor. Fark etmez benim için
sen bahset ondan, bundan, şundan..
Dinlesem,
Dinledikçe dinlensem..
Özlüyorum sesini, nefesini,
Seni!
nisan bitiyor yağmadın hala.. oysa nisan yağmuru berekettir, şifadır.. bu gece iki damla düştü gökten koştum dışarı, bekledim, altında ıslanayım, şifa bulayım. İyileşeyim be, güzelleşeyim, çiçek açayım.. çok bekledim, çok teşneyim, lan çok özledim, yağacak mısın? üzerime üzerime!!? yağmadın ?! tutamadın belli ki kendini iki damla döküldü de gerisi gözlerimden dökülecek, kuruyan, çürüyen dünya bilmeyecek, bilmesinler zaten. Sktret!! bilmesinler..
seni dökerim ben gözlerimden, senin bile yağdığından haberin yokken…
beceremedim hiç, olmadı, ne kadar kırsan da,
acıtsan da, ama bu gece ilk defa
kızgınım sana..
gücüm kalmadı hiç, tek iyi gelecek şey sensin ve sana gel demiyorum ben, geleyim demiyorum. bir gülümseyişin bi göz süzüşün yetiyor iki saniye nefes almama. sen hep gül ne olur.. kesip koparıp atmak istiyorsun beni, istiyor musun sahiden onu da bilmiyorum, öyle istesen öyle bakabilir misin? ben hiçbir şey bilmiyorum ki, hiçbir şey söylemedin, yahu ben kanser miyim? sarılma tamam da sakla. aklının güzel bi yerinde.. yardım etme bana gücün yoksa da; yapma, canımı yakma, çok güçsüzüm, çok kırgınım, çok zayıfım ne zamandır n’olur acıtma…
duyduklarımda bulamayınca seni, kendimi; yavaş yavaş kayboldu tüm sesler. senin sesin değil ya duymuyorum hiçbirini. şimdi burası, bu ev, bu şehir çok sessiz, çokk sensiz.. bu sessizlik çok yüksek, bu sessizlik kulaklarımı sağır edecek, bu sensizlik beni öldürecek!
ben kayboldum, sen bul beni! adını anmam yasak sen sor beni! ne iznim var,
ne cesaretim, kolum kanadım kırık, sen sar beni!
ne işim var senin olmadığın şehirlerde benim? yoruldum şiirler arası yolculuklardan, hiçbirinin sana gitmediğini bildiğim…
